आकाश

आकशाच्या पायरीवर
एक पाउल टाकले
आणि कळलेच नाही
की मी आकाश झाले..

आकाशाचे लिंपण
अंगावर लिंपत गेले..
.
.
आता कोणत्या
विश्वव्यापी पोकळीला
व्यापून उरणार होते
हे सुद्धा निळाइला
कळले नाही...

मग ,
उरुन पुरणार की
पूरुन उरणार?
हे समजायचे भानही
निळाईतून सुटले नाही..

शिल्लक राहिलेल्या
दोन चार चांदण्या
आणि एखाद दूसरा चंद्र सूर्य
दान देऊन टाकला..
संपले सर्व काही..
तर समोर पुन्हा अफाट दरी
निळी निळी
आणि त्यात मूर्ती सोवळी..

मुक्ता